ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
ਮਾਇਆ ਮਮਤਾ ਮੋਹਣੀ ਜਿਨਿ ਵਿਣੁ ਦੰਤਾ ਜਗੁ ਖਾਇਆ ॥
ਮਨਮੁਖ ਖਾਧੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਉਬਰੇ ਜਿਨੀ ਸਚਿ ਨਾਮਿ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥
ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਜਗੁ ਕਮਲਾ ਫਿਰੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਦਰੀ ਆਇਆ ॥
ਧੰਧਾ ਕਰਤਿਆ ਨਿਹਫਲੁ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ਸੁਖਦਾਤਾ ਮਨਿ ਨ ਵਸਾਇਆ ॥
ਨਾਨਕ ਨਾਮੁ ਤਿਨਾ ਕਉ ਮਿਲਿਆ ਜਿਨ ਕਉ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥੧॥
ਮਃ ੩ ॥
ਘਰ ਹੀ ਮਹਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ ਮਨਮੁਖਾ ਸਾਦੁ ਨ ਪਾਇਆ ॥
ਜਿਉ ਕਸਤੂਰੀ ਮਿਰਗੁ ਨ ਜਾਣੈ ਭ੍ਰਮਦਾ ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਇਆ ॥
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਤਜਿ ਬਿਖੁ ਸੰਗ੍ਰਹੈ ਕਰਤੈ ਆਪਿ ਖੁਆਇਆ ॥
ਗੁਰਮੁਖਿ ਵਿਰਲੇ ਸੋਝੀ ਪਈ ਤਿਨਾ ਅੰਦਰਿ ਬ੍ਰਹਮੁ ਦਿਖਾਇਆ ॥
ਤਨੁ ਮਨੁ ਸੀਤਲੁ  ਹੋਇਆ ਰਸਨਾ ਹਰਿ ਸਾਦੁ ਆਇਆ ॥
ਸਬਦੇ ਹੀ ਨਾਉ ਊਪਜੈ ਸਬਦੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਸਭੁ ਜਗੁ ਬਉਰਾਨਾ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਗਵਾਇਆ ॥
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਏਕੋ ਸਬਦੁ ਹੈ ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪਾਇਆ ॥੨॥
ਪਉੜੀ ॥
ਸੋ ਹਰਿ ਪੁਰਖੁ ਅਗੰਮੁ ਹੈ ਕਹੁ ਕਿਤੁ ਬਿਧਿ ਪਾਈਐ ॥
ਤਿਸੁ ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖ ਅਦ੍ਰਿਸਟੁ ਕਹੁ ਜਨ ਕਿਉ ਧਿਆਈਐ ॥
ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਨਿਰੰਜਨੁ ਹਰਿ ਅਗਮੁ ਕਿਆ ਕਹਿ ਗੁਣ ਗਾਈਐ ॥
ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਆਪਿ ਸੁ ਹਰਿ ਮਾਰਗਿ ਪਾਈਐ ॥
ਗੁਰਿ ਪੂਰੈ ਵੇਖਾਲਿਆ ਗੁਰ ਸੇਵਾ ਪਾਈਐ ॥੪॥
(ਅੰਗ ੬੪੩)

[ਵਿਆਖਿਆ]
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
                                                                 
ਮਾਇਆ ਦੀ ਅਪਣੱਤ (ਭਾਵ, ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਕਿ ਏਹ ਸ਼ੈ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਧਨ ਮੇਰਾ ਹੈ,) 
ਮਨ ਨੂੰ ਮੋਹਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਦੰਦਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ
(ਭਾਵ, ਸਮੂਲਚਾ ਹੀ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਹੈ), ਮਨਮੁਖ (ਇਸ 'ਮਮਤਾ' ਵਿਚ) ਗ੍ਰਸੇ ਗਏ ਹਨ, 
ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨੇ ਸੱਚੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਚਿੱਤ ਜੋੜਿਆ ਹੈ ਉਹ ਬਚ ਗਏ ਹਨ ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦਿੱਸ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਮਲਾ ਹੋਇਆ ਭਟਕਦਾ ਹੈ,
ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਜ਼ੀਏ ਕਰਦਿਆਂ ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਨਿਸਫਲ ਗਵਾ ਲੈਂਦਾ 
ਹੈ ਤੇ ਸੁਖਦਾਤਾ ਨਾਮ ਮਨ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵਸਾਉਂਦਾ । 
ਪਰ ਹੇ ਨਾਨਕ! ਨਾਮ ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੀ
ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਮੁੱਢ ਤੋਂ (ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ) 
(ਸੰਸਕਾਰ-ਰੂਪ ਲੇਖ) ਉੱਕਰ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ।੧।
ਮਃ ੩ ॥
(ਨਾਮ-ਰੂਪ) ਅੰਮ੍ਰਿਤ (ਹਰੇਕ ਜੀਵ ਦੇ ਹਿਰਦੇ-ਰੂਪ) ਘਰ ਵਿਚ ਹੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, 
(ਪਰ) ਮਨਮੁਖਾਂ ਨੂੰ (ਉਸ ਦਾ) ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ।
ਜਿਵੇਂ ਹਰਨ (ਆਪਣੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚ) ਕਸਤੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ 
ਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਭੁਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭਟਕਦਾ ਹੈ, 
ਤਿਵੇਂ ਮਨਮੁਖ ਨਾਮ-ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਵਿਹੁ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
(ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਭੀ ਕੀਹ ਵੱਸ?) ਕਰਤਾਰ ਨੇ (ਉਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਅਨੁਸਾਰ) 
ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਖੁੰਝਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ । 
ਵਿਰਲੇ ਗੁਰਮੁਖਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹੀ
(ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਿੱਸ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਠੰਢੇ-ਠਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੀਭ ਨਾਲ (ਜਪ ਕੇ) 
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਦਾ ਸੁਆਦ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।
ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਮ (ਦਾ ਅੰਗੂਰ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ) 
ਉੱਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਹਰੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ;
ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਪਾਗਲ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ ਤੇ 
ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਵਿਅਰਥ ਗਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ।
ਹੇ ਨਾਨਕ! ਗੁਰੂ ਦਾ ਇਕ ਸ਼ਬਦ ਹੀ ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਜਲ 
ਹੈ ਜੋ ਸਤਿਗੁਰੂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ।੨। 
ਪਉੜੀ ॥
ਹੇ ਭਾਈ! ਦੱਸ ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਅਗੰਮ ਪੁਰਖ ਹੈ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ? 
ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਰੂਪ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਰੇਖ ਨਹੀਂ, 
ਦਿੱਸਦਾ ਭੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਿਮਰੀਏ? ਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੈ, 
ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਸੋ, 
ਕੀਹ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਕਰੀਏ?
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪ ਪ੍ਰਭੂ ਸਮਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੈ;
 ਪੂਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਦੀਦਾਰ ਕਰਾਇਆ ਹੈ, 
 ਗੁਰੂ ਦੀ ਦੱਸੀ ਕਾਰ ਕੀਤਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ।੪।।
 
(ਅੰਗ ੬੪੩)
੨੧ ਅਪ੍ਰੈਲ ੨੦੧੮
सलोकु मः ३ ॥
माइआ ममता मोहणी जिनि विणु दंता जगु खाइआ ॥
मनमुख खाधे गुरमुखि उबरे जिनी सचि नामि चितु लाइआ ॥
बिनु नावै जगु कमला फिरै गुरमुखि नदरी आइआ ॥
धंधा करतिआ निहफलु जनमु गवाइआ सुखदाता मनि न वसाइआ ॥
नानक नामु तिना कउ मिलिआ जिन कउ धुरि लिखि पाइआ ॥१॥
मः ३ ॥
घर ही महि अमृतु भरपूरु है मनमुखा सादु न पाइआ ॥
जिउ कसतूरी मिरगु न जाणै भ्रमदा भरमि भुलाइआ ॥
अमृतु तजि बिखु संग्रहै करतै आपि खुआइआ ॥
गुरमुखि विरले सोझी पई तिना अंदरि ब्रह्मु दिखाइआ ॥
तनु मनु सीतलु होइआ रसना हरि सादु आइआ ॥
सबदे ही नाउ ऊपजै सबदे मेलि मिलाइआ ॥
बिनु सबदै सभु जगु बउराना बिरथा जनमु गवाइआ ॥
अमृतु एको सबदु है नानक गुरमुखि पाइआ ॥२॥
पउड़ी ॥
सो हरि पुरखु अगमु है कहु कितु बिधि पाईऐ ॥
तिसु रूपु न रेख अद्रिसटु कहु जन किउ धिआईऐ ॥
निरंकारु निरंजनु हरि अगमु किआ कहि गुण गाईऐ ॥
जिसु आपि बुझाए आपि सु हरि मारगि पाईऐ ॥
गुरि पूरै वेखालिआ गुर सेवा पाईऐ ॥४॥
(अंग ६४३)

[विआखिआ]
सलोकु मः ३ ॥
माइआ दी अपणत्त (भाव, इह ख़िआल कि एह शै मेरी है, इह धन मेरा है,) 
मन नूँ मोहण वाली है, इस ने सँसार नूँ बिनां दँदां तों ही खा लिआ है
(भाव, समूलचा ही निगल लिआ है), मनमुख (इस 'ममता' विच) ग्रसे गए हन, 
ते जिन्हां गुरमुखां ने सच्चे नाम विच चित्त जोड़िआ है उह बच गए हन ।
सतिगुरू दे सनमुख हो के इह दिस्स पैंदा है कि सँसार नाम तों बिना कमला होइआ भटकदा है,
माइआ दे कज़ीए करदिआं मनुख्खा जनम निसफल गवा लैंदा है ते सुखदाता नाम मन विच नहीं वसाउंदा । 
पर हे नानक! नाम उहनां मनुख्खां नूँ ही
मिलदा है जिन्हां दे हिरदे विच मुढ्ढ तों (कीते करमां दे अनुसार) (सँसकार-रूप लेख) 
उक्कर के प्रभू ने रख्ख दित्ता है ।१। 
मः ३ ॥
(नाम-रूप) अँम्रित (हरेक जीव दे हिरदे-रूप) घर विच ही भरिआ होइआ है, 
(पर) मनमुखां नूँ (उस दा) सुआद नहीं आउंदा ।
जिवें हरन (आपणी नाभी विच) कसतूरी नहीं समझदा ते भरम विच भुलाइआ होइआ भटकदा है, 
तिवें मनमुख नाम-अँम्रित नूँ छड्ड के विहु नूँ इकठ्ठा करदा है,
(पर उस दे भी कीह वस्स?) करतार ने (उस दे पिछले कीते अनुसार) उस नूँ आप खुँझाइआ होइआ है । 
विरले गुरमुखां नूँ समझ पैंदी है, उहनां नूँ हिरदे विच ही
(परमातमा दिस्स पैंदा है; उहनां दा मन ते सरीर ठँढे-ठार हो जांदे हन ते जीभ नाल
 (जप के) उहनां नूँ नाम दा सुआद आ जांदा है ।
सतिगुरू दे शबद नाल ही नाम (दा अँगूर हिरदे विच) उग्गदा है ते शबद दी राहीं ही हरी नाल मेल हुँदा है;
शबद तों बिना सारा सँसार पागल होइआ पिआ है ते मनुख्खा जनम विअरथ गवाउंदा है ।
हे नानक! गुरू दा इक शबद ही आतमक जीवन देण वाला जल है 
जो सतिगुरू दे सनमुख मनुख्ख नूँ मिलदा है ।२। 
पउड़ी ॥
हे भाई! दस्स उह हरी, जो अगँम पुरख है, किस तर्हां मिल सकदा है? 
उस दा कोई रूप नहीं, कोई रेख नहीं, दिस्सदा भी नहीं,
उस नूँ किवें सिमरीए? शकल तों बिना है, माइआ तों रहित है, पहुँच तों परे है, 
सो, कीह आख के उस दी सिफ़ति-सालाह करीए? जिस मनुख्ख नूँ आप प्रभू समझ 
देंदा है उह प्रभू दे राह ते तुरदा है; पूरे गुरू ने ही उस दा दीदार कराइआ है, 
गुरू दी दस्सी कार कीतिआं ही उह मिलदा है ।४।। 
 
(अँग ६४३)
२१ अप्रैल २०१८
sLoku m: 3 .
maĖÄ mmŧa mohņï jini viņu ɗɳŧa jgu ķaĖÄ .
mnmuķ ķađy gurmuķi Ůbry jinï sci nami ciŧu LaĖÄ .
binu navÿ jgu kmLa firÿ gurmuķi nɗrï ÄĖÄ .
đɳđa krŧiÄ nihfLu jnmu gvaĖÄ suķɗaŧa mni n vsaĖÄ .
nank namu ŧina kŮ miLiÄ jin kŮ đuri Liķi paĖÄ .1.
m: 3 .
                                 
ġr hï mhi Ȧɳmɹiŧu ßrpüru hÿ mnmuķa saɗu n paĖÄ .
jiŮ ksŧürï mirgu n jaņÿ ßɹmɗa ßrmi ßuLaĖÄ .
Ȧɳmɹiŧu ŧji biķu sɳgɹhÿ krŧÿ Äpi ķuÄĖÄ .
gurmuķi virLy soʝï pË ŧina Ȧɳɗri bɹhmu ɗiķaĖÄ .
ŧnu mnu sïŧLu  hoĖÄ rsna hri saɗu ÄĖÄ .
sbɗy hï naŮ Üpjÿ sbɗy myLi miLaĖÄ .
binu sbɗÿ sßu jgu bŮrana birȶa jnmu gvaĖÄ .
Ȧɳmɹiŧu Æko sbɗu hÿ nank gurmuķi paĖÄ .2.
pŮŗï .
                                 
so hri purķu Ȧgɳmu hÿ khu kiŧu biđi paËǢ .
ŧisu rüpu n ryķ Ȧɗɹistu khu jn kiŮ điÄËǢ .
nirɳkaru nirɳjnu hri Ȧgmu kiÄ khi guņ gaËǢ .
jisu Äpi buʝaÆ Äpi su hri margi paËǢ .
guri pürÿ vyķaLiÄ gur syva paËǢ .4.
(Ȧɳg 643)

[viÄķiÄ]
sLoku m: 3 .
              
maĖÄ ɗï Ȧpņƻŧ (ßav, Ėh ķiÄL ki Æh ƨÿ myrï hÿ, Ėh đn myra hÿ,) 
mn nüɳ mohņ vaLï hÿ, Ės ny sɳsar nüɳ binaɲ ɗɳɗaɲ ŧoɲ hï ķa LiÄ hÿ
(ßav, smüLca hï nigL LiÄ hÿ), mnmuķ (Ės 'mmŧa' vic) gɹsy gÆ hn, 
ŧy jinɥaɲ gurmuķaɲ ny sƻcy nam vic ciƻŧ joŗiÄ hÿ Ůh bc gÆ hn ,
sŧigurü ɗy snmuķ ho ky Ėh ɗiƻs pÿɲɗa hÿ ki sɳsar nam 
ŧoɲ bina kmLa hoĖÄ ßtkɗa hÿ,
maĖÄ ɗy kzïÆ krɗiÄɲ mnuƻķa jnm nisfL gva Lÿɲɗa hÿ ŧy 
suķɗaŧa nam mn vic nhïɲ vsaŮɲɗa , pr hy nank! nam Ůhnaɲ mnuƻķaɲ nüɳ hï
miLɗa hÿ jinɥaɲ ɗy hirɗy vic muƻȡ ŧoɲ (kïŧy krmaɲ ɗy Ȧnusar) 
(sɳskar-rüp Lyķ) Ůƻkr ky pɹßü ny rƻķ ɗiƻŧa hÿ .1.
m: 3 .
                                 
(nam-rüp) Ȧɳmɹiŧ (hryk jïv ɗy hirɗy-rüp) ġr vic hï ßriÄ hoĖÄ hÿ, 
(pr) mnmuķaɲ nüɳ (Ůs ɗa) suÄɗ nhïɲ ÄŮɲɗa ,
jivyɲ hrn (Äpņï naßï vic) ksŧürï nhïɲ smʝɗa ŧy ßrm vic ßuLaĖÄ hoĖÄ ßtkɗa hÿ, 
ŧivyɲ mnmuķ nam-Ȧɳmɹiŧ nüɳ ċƻd ky vihu nüɳ Ėkƻţa krɗa hÿ,
(pr Ůs ɗy ßï kïh vƻs?) krŧar ny (Ůs ɗy piċLy kïŧy Ȧnusar) 
Ůs nüɳ Äp ķuɳʝaĖÄ hoĖÄ hÿ , virLy gurmuķaɲ nüɳ smʝ pÿɲɗï hÿ, 
Ůhnaɲ nüɳ hirɗy vic hï(prmaŧma ɗiƻs pÿɲɗa hÿ; 
Ůhnaɲ ɗa mn ŧy srïr ţɳȡy-ţar ho jaɲɗy hn ŧy jïß naL (jp ky) 
Ůhnaɲ nüɳ nam ɗa suÄɗ Ä jaɲɗa hÿ ,
sŧigurü ɗy ƨbɗ naL hï nam (ɗa Ȧɳgür hirɗy vic) 
Ůƻgɗa hÿ ŧy ƨbɗ ɗï rahïɲ hï hrï naL myL huɳɗa hÿ;
ƨbɗ ŧoɲ bina sara sɳsar pagL hoĖÄ piÄ hÿ ŧy mnuƻķa jnm viȦrȶ gvaŮɲɗa hÿ ,
hy nank! gurü ɗa Ėk ƨbɗ hï Äŧmk jïvn ɗyņ vaLa jL hÿ jo sŧigurü ɗy 
snmuķ mnuƻķ nüɳ miLɗa hÿ .2.
pŮŗï .
                                 
hy ßaË! ɗƻs Ůh hrï, jo Ȧgɳm purķ hÿ, kis ŧrɥaɲ miL skɗa hÿ? 
Ůs ɗa koË rüp nhïɲ, koË ryķ nhïɲ, ɗiƻsɗa ßï nhïɲ,
Ůs nüɳ kivyɲ simrïÆ? ƨkL ŧoɲ bina hÿ, maĖÄ ŧoɲ rhiŧ hÿ, 
phuɳc ŧoɲ pry hÿ, so, kïh Äķ ky Ůs ɗï sifŧi-saLah krïÆ?
jis mnuƻķ nüɳ Äp pɹßü smʝ ɗyɲɗa hÿ Ůh pɹßü ɗy rah ŧy ŧurɗa hÿ; 
püry gurü ny hï Ůs ɗa ɗïɗar kraĖÄ hÿ, 
gurü ɗï ɗƻsï kar kïŧiÄɲ hï Ůh miLɗa hÿ .4..
(Ȧɳg 643)
21 ȦpɹÿL 2018
SHALOK, THIRD MEHL:
                    
The love of Maya is enticing; without teeth,
it has eaten up the world.
The self-willed manmukhs are eaten away,
while the Gurmukhs are saved; 
they focus their consciousness on the True Name.
Without the Name, the world wanders around insane;
the Gurmukhs come to see this.
Involved in worldly affairs, he wastes his life in vain;
the peace-giving Lord does not come to abide in his mind.
O Nanak, they alone obtain the Name, 
who have such pre-ordained destiny. ||1||
THIRD MEHL:
                                 
The home within is filled with Ambrosial Nectar,
but the self-willed manmukh does not get to taste it.
He is like the deer, 
who does not recognize its own musk-scent;
it wanders around, deluded by doubt.
The manmukh forsakes the Ambrosial Nectar, 
and instead gathers poison;
the Creator Himself has fooled him.
How rare are the Gurmukhs, who obtain this understanding;
they behold the Lord God within themselves.
Their minds and bodies are cooled and soothed,
and their tongues enjoy the sublime taste of the Lord.
Through the Word of the Shabad, the Name wells up;
through the Shabad, we are united in the Lord's Union.
Without the Shabad, the whole world is insane, 
and it loses its life in vain.
The Shabad alone is Ambrosial Nectar; 
O Nanak, the Gurmukhs obtain it. ||2||
PAUREE:
                                 
The Lord God is inaccessible; tell me, how can we find Him?
He has no form or feature, and He cannot be seen;
tell me, how can we meditate on Him?
The Lord is formless, immaculate and inaccessible;
which of His Virtues should we speak of and sing?
They alone walk on the Lord`s Path, 
whom the Lord Himself instructs.
The Perfect Guru has revealed Him to me; 
serving the Guru, He is found. ||4||
(Part 643)
21 April 2018

ਨੋਟ : ਇਹ ਵੈਬ ਸਾਈਟ ਇਕ ਅਜ਼ਾਦ ਸਾਈਟ ਹੈ ਅਤੇ ਇ੍ਹਧਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੰਗਲਾ ਸਾਹਿਬ ਜਾਂ ਦਿੱਲੀ ਸਿਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨਾਲ ਕੋੲੀ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ॥
© ੨੦੦੦-2013 ਓਪਨ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਫਾਉਂਡੇਸ਼ਨ । ਕੁਝ ਹੱਕ ਰਾਖਵੇਂ ॥
ਇਸ ਵੈਬ ਸਾਈਟ ਤੇ ਸਮਗ੍ਗਰੀ ਆਮ ਸਿਰਜਨਾਤਮਕ ਗੁਣ ਆਰੋਪਣ-ਗੈਰ ਵਪਾਰਕ-ਗੈਰ ਵਿਉਤਪਨ੍ਨ ੩.੦ ਬੇ ਤਬਦੀਲ ਆਗਿਆ ਪਤ੍ਤਰ ਹੇਠ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ॥ .