ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਛੰਤ
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ਤੀਰਥਿ ਨਾਵਣ ਜਾਉ ਤੀਰਥੁ ਨਾਮੁ ਹੈ ॥ 
ਤੀਰਥੁ ਸਬਦ ਬੀਚਾਰੁ ਅੰਤਰਿ ਗਿਆਨੁ ਹੈ ॥ 
ਗੁਰ ਗਿਆਨੁ ਸਾਚਾ ਥਾਨੁ ਤੀਰਥੁ ਦਸ ਪੁਰਬ ਸਦਾ ਦਸਾਹਰਾ ॥ 
ਹਉ ਨਾਮੁ ਹਰਿ ਕਾ ਸਦਾ ਜਾਚਉ ਦੇਹੁ ਪ੍ਰਭ ਧਰਣੀਧਰਾ ॥ 
ਸੰਸਾਰੁ ਰੋਗੀ ਨਾਮੁ ਦਾਰੂ ਮੈਲੁ ਲਾਗੈ ਸਚ ਬਿਨਾ ॥ 
ਗੁਰ ਵਾਕੁ ਨਿਰਮਲੁ ਸਦਾ ਚਾਨਣੁ ਨਿਤ ਸਾਚੁ ਤੀਰਥੁ ਮਜਨਾ ॥੧॥ 
ਸਾਚਿ ਨ ਲਾਗੈ ਮੈਲੁ ਕਿਆ ਮਲੁ ਧੋਈਐ ॥ 
ਗੁਣਹਿ ਹਾਰੁ ਪਰੋਇ ਕਿਸ ਕਉ ਰੋਈਐ ॥ 
ਵੀਚਾਰਿ ਮਾਰੈ ਤਰੈ ਤਾਰੈ ਉਲਟਿ ਜੋਨਿ ਨ ਆਵਏ ॥ 
ਆਪਿ ਪਾਰਸੁ ਪਰਮ ਧਿਆਨੀ ਸਾਚੁ ਸਾਚੇ ਭਾਵਏ ॥ 
ਆਨੰਦੁ ਅਨਦਿਨੁ ਹਰਖੁ ਸਾਚਾ ਦੂਖ ਕਿਲਵਿਖ ਪਰਹਰੇ ॥ 
ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਪਾਇਆ ਗੁਰਿ ਦਿਖਾਇਆ ਮੈਲੁ ਨਾਹੀ ਸਚ ਮਨੇ ॥੨॥ 
ਸੰਗਤਿ ਮੀਤ ਮਿਲਾਪੁ ਪੂਰਾ ਨਾਵਣੋ ॥ 
ਗਾਵੈ ਗਾਵਣਹਾਰੁ ਸਬਦਿ ਸੁਹਾਵਣੋ ॥ 
ਸਾਲਾਹਿ ਸਾਚੇ ਮੰਨਿ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪੁੰਨ ਦਾਨ ਦਇਆ ਮਤੇ ॥ 
ਪਿਰ ਸੰਗਿ ਭਾਵੈ ਸਹਜਿ ਨਾਵੈ ਬੇਣੀ ਤ ਸੰਗਮੁ ਸਤ ਸਤੇ ॥ 
ਆਰਾਧਿ ਏਕੰਕਾਰੁ ਸਾਚਾ ਨਿਤ ਦੇਇ ਚੜੈ ਸਵਾਇਆ ॥ 
ਗਤਿ ਸੰਗਿ ਮੀਤਾ ਸੰਤਸੰਗਤਿ ਕਰਿ ਨਦਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥੩॥ 
ਕਹਣੁ ਕਹੈ ਸਭੁ ਕੋਇ ਕੇਵਡੁ ਆਖੀਐ ॥ 
ਹਉ ਮੂਰਖੁ ਨੀਚੁ ਅਜਾਣੁ ਸਮਝਾ ਸਾਖੀਐ ॥ 
ਸਚੁ ਗੁਰ ਕੀ ਸਾਖੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਭਾਖੀ ਤਿਤੁ ਮਨੁ ਮਾਨਿਆ ਮੇਰਾ ॥ 
ਕੂਚੁ ਕਰਹਿ ਆਵਹਿ ਬਿਖੁ ਲਾਦੇ ਸਬਦਿ ਸਚੈ ਗੁਰੁ ਮੇਰਾ ॥ 
ਆਖਣਿ ਤੋਟਿ ਨ ਭਗਤਿ ਭੰਡਾਰੀ ਭਰਿਪੁਰਿ ਰਹਿਆ ਸੋਈ ॥ 
ਨਾਨਕ ਸਾਚੁ ਕਹੈ ਬੇਨੰਤੀ ਮਨੁ ਮਾਂਜੈ ਸਚੁ ਸੋਈ ॥੪॥੧॥ 
            
(ਅੰਗ ੬੮੭)

[ਵਿਆਖਿਆ]
ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਛੰਤ
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
                                                                  
ਮੈਂ (ਭੀ) ਤੀਰਥ ਉਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ (ਪਰ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ) ਨਾਮ (ਹੀ) ਤੀਰਥ ਹੈ । 
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ-ਮੰਡਲ ਵਿਚ ਟਿਕਾਣਾ (ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ) ਤੀਰਥ ਹੈ (ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੀ ਬਰਕਤਿ ਨਾਲ) 
ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨਾਲ ਡੂੰਘੀ ਸਾਂਝ ਬਣਦੀ ਹੈ । ਸਤਿਗੁਰੂ ਦਾ ਬਖਸ਼ਿਆ ਇਹ ਗਿਆਨ ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਸਦਾ 
ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ-ਅਸਥਾਨ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਦਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਦਿਹਾੜੇ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ 
ਜਨਮ-ਦਿਨ ਹੈ । ਮੈਂ ਤਾਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਨਾਮ ਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ ਤੇ (ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ) ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਸਰੇ ਪ੍ਰਭੂ! 
ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਨਾਮ) ਦੇਹ । ਜਗਤ (ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਿਚ) ਰੋਗੀ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਨਾਮ 
(ਇਹਨਾਂ ਰੋਗਾਂ ਦਾ) ਇਲਾਜ ਹੈ । ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ (ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ) ਮੈਲ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । 
ਗੁਰੂ ਦਾ ਪਵਿਤ੍ਰ ਸ਼ਬਦ (ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ) ਸਦਾ (ਆਤਮਕ) ਚਾਨਣ (ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ) ਨਿੱਤ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ 
ਵਾਲਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਇਹੀ ਤੀਰਥ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ ।੧। ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਜੁੜਿਆਂ ਮਨ ਨੂੰ (ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ) 
ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ, (ਫਿਰ ਤੀਰਥ ਆਦਿਕਾਂ ਤੇ ਜਾ ਕੇ) ਕੋਈ ਮੈਲ ਧੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ । ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ 
ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਹਾਰ (ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ) ਪ੍ਰੋ ਕੇ ਕਿਸੇ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਭੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ । ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ 
ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਰਾਹੀਂ (ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ) ਮਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 
(ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭੀ) ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜੂਨਾਂ (ਦੇ ਚੱਕਰ) ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ । ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪ ਪਾਰਸ 
ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬੜੀ ਹੀ ਉੱਚੀ ਸੁਰਤਿ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 
ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ । ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਨੰਦ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, 
ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ (ਸਾਰੇ) ਦੁੱਖ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ । 
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ-ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਨੇ (ਪ੍ਰਭੂ) ਵਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੇ 
ਸਦਾ-ਥਿਰ ਨਾਮ ਜਪਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੀ ।੨। ਸਾਧ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਮਿੱਤਰ-ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ 
ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਣਾ—ਇਹੀ ਉਹ ਤੀਰਥ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਉਕਾਈ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ । ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ 
ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਜੁੜ ਕੇ ਗਾਵਣ-ਜੋਗ ਪ੍ਰਭੂ (ਦੇ ਗੁਣ) ਗਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸੋਹਣਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ । 
ਸਤਿਗੁਰੂ ਨੂੰ (ਜੀਵਨ-ਦਾਤਾ) ਮੰਨ ਕੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਤਿ ਦੂਜਿਆਂ 
ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ । (ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਦੀ ਬਰਕਤਿ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ) 
ਪਤੀ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਆਤਮਕ ਅਡੋਲਤਾ ਵਿਚ (ਮਾਨੋ, ਆਤਮਕ) 
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਉਸ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਸੁੱਚੇ ਤੋਂ ਸੁੱਚਾ ਤ੍ਰਿਬੇਣੀ ਸੰਗਮ (ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ) ਹੈ । (ਹੇ ਭਾਈ!) 
ਉਸ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਸਿਮਰ, ਜੋ ਸਦਾ (ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦਾਤਾਂ) ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ 
(ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦਿਨੋ ਦਿਨ) ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ । ਮਿੱਤਰ-ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ, ਗੁਰੂ ਸੰਤ ਦੀ ਸੰਗਤਿ 
ਵਿਚ ਆਤਮਕ ਅਵਸਥਾ ਉੱਚੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਹਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਕਰ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸੰਗਤਿ ਵਿਚ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ।੩। 
ਹਰੇਕ ਜੀਵ (ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਾਰੇ) ਕਥਨ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਤੇ ਆਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਪਰ) ਕੋਈ ਨਹੀਂ 
ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕੇਡਾ ਵੱਡਾ ਹੈ । (ਮੈਂ ਇਤਨੇ ਜੋਗਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਾਂ) ਮੈਂ (ਤਾਂ) 
ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਨੀਵੇਂ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਹਾਂ, ਅੰਜਾਣ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੀ (ਕੁਝ) ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ 
(ਭਾਵ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਤਨਾ ਕੁਝ ਹੀ ਮਸਾਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜਿਤਨਾ ਗੁਰੂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਏ) । 
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਉਸ ਗੁਰ-ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਹੀ ਪਤੀਜ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ 
ਜੋ ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ । ਜੇਹੜੇ ਜੀਵ (ਮਾਇਆ-ਮੋਹ ਦੇ) ਜ਼ਹਰ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਹੋਏ ਜਗਤ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ 
(ਗੁਰੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਵਿਸਾਰ ਕੇ ਤੇ ਤੀਰਥ-ਇਸ਼ਨਾਨ ਆਦਿਕ ਦੀ ਟੇਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਜ਼ਹਰ ਨਾਲ ਲੱਦੇ ਹੋਏ ਹੀ ਜਗਤ ਤੋਂ) 
ਕੂਚ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਵਿਚ ਜੁੜਦੇ ਹਨ, 
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਗੁਰੂ ਉਸ ਜ਼ਹਰ ਦੇ ਭਾਰ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ । (ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣ ਬੇਅੰਤ ਹਨ, ਗੁਣ) ਬਿਆਨ ਕਰਨ 
ਨਾਲ ਮੁੱਕਦੇ ਨਹੀਂ, (ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਭਰੇ ਪਏ ਹਨ, ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਦੀ ਦਾਤਿ ਵੰਡਿਆਂ) 
ਭਗਤੀ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, (ਪਰ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤਿ-ਸਾਲਾਹ ਕਰਨ ਨਾਲ 
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ) ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈ । ਹੇ ਨਾਨਕ! ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ-ਥਿਰ 
ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ-ਦਰ ਤੇ ਅਰਦਾਸਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ (ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਦੀ ਮੈਲ ਤੋਂ 
ਸਾਫ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਉਹ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਪ੍ਰਭੂ ਹੀ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ (ਤੀਰਥ-ਇਸ਼ਨਾਨਾਂ ਨਾਲ ਇਹ ਆਤਮਕ 
ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ) ।੪।੧।
(ਅੰਗ ੬੮੭)
੧੫ ਦਸੰਬਰ ੨੦੧੮
धनासरी महला १ छंत
ੴ सतिगुर प्रसादि ॥
तीरथि नावण जाउ तीरथु नामु है ॥ तीरथु सबद बीचारु अंतरि गिआनु है ॥ 
गुर गिआनु साचा थानु तीरथु दस पुरब सदा दसाहरा ॥ हउ नामु हरि का सदा जाचउ देहु प्रभ धरणीधरा ॥ 
संसारु रोगी नामु दारू मैलु लागै सच बिना ॥ गुर वाकु निरमलु सदा चानणु नित साचु तीरथु मजना ॥१॥ 
साचि न लागै मैलु किआ मलु धोईऐ ॥ गुणहि हारु परोइ किस कउ रोईऐ ॥ 
वीचारि मारै तरै तारै उलटि जोनि न आवए ॥ आपि पारसु परम धिआनी साचु साचे भावए ॥ 
आनंदु अनदिनु हरखु साचा दूख किलविख परहरे ॥ सचु नामु पाइआ गुरि दिखाइआ मैलु नाही सच मने ॥२॥ 
संगति मीत मिलापु पूरा नावणो ॥ गावै गावणहारु सबदि सुहावणो ॥ 
सालाहि साचे मंनि सतिगुरु पुंन दान दइआ मते ॥ पिर संगि भावै सहजि नावै बेणी त संगमु सत सते ॥ 
आराधि एकंकारु साचा नित देइ चड़ै सवाइआ ॥ गति संगि मीता संतसंगति करि नदरि मेलि मिलाइआ ॥३॥ 
कहणु कहै सभु कोइ केवडु आखीऐ ॥ हउ मूरखु नीचु अजाणु समझा साखीऐ ॥ 
सचु गुर की साखी अमृत भाखी तितु मनु मानिआ मेरा ॥ कूचु करहि आवहि बिखु लादे सबदि सचै गुरु मेरा ॥ 
आखणि तोटि न भगति भंडारी भरिपुरि रहिआ सोई ॥ नानक साचु कहै बेनंती मनु मांजै सचु सोई ॥४॥१॥
(अँग ६८७)

[विआखिआ]
धनासरी महला १ छँत
ੴ सतिगुर प्रसादि ॥
मैं (भी) तीरथ उते इशनान करन जांदा हां (पर मेरे वासते परमातमा दा) नाम (ही) तीरथ है । 
गुरू दे शबद नूँ विचार-मँडल विच टिकाणा (मेरे वासते) तीरथ है (किउंकि इस दी बरकति नाल) मेरे अँदर परमातमा नाल डूँघी सांझ बणदी है । 
सतिगुरू दा बख़शिआ इह गिआन मेरे वासते सदा काइम रहिण वाला तीरथ-असथान है, मेरे वासते दस पवित्र दिहाड़े है, 
मेरे वासते गँगा दा जनम-दिन है । मैं तां सदा प्रभू दा नाम ही मँगदा हां ते (अरदास करदा हां) हे धरती दे आसरे प्रभू! (मैनूँ आपणा नाम) देह । 
जगत (विकारां विच) रोगी होइआ पिआ है, परमातमा दा नाम (इहनां रोगां दा) इलाज है । 
सदा-थिर प्रभू दे नाम तों बिना (मन नूँ विकारां दी) मैल लग्ग जांदी है । गुरू दा पवित्र शबद (मनुख्ख नूँ) सदा (आतमक) चानण (देंदा है, इही) 
नित्त सदा काइम रहिण वाला तीरथ है, इही तीरथ-इशनान है ।१। सदा-थिर प्रभू दे नाम विच जुड़िआं मन नूँ (विकारां दी) मैल नहीं लग्गदी, 
(फिर तीरथ आदिकां ते जा के) कोई मैल धोण दी लोड़ ही नहीं पैंदी । परमातमा दे गुणां दा हार (हिरदे विच) 
प्रो के किसे अग्गे पुकार करन दी भी लोड़ नहीं पैंदी । जेहड़ा मनुख्ख गुरू दे शबद दी विचार राहीं (आपणे मन नूँ विकारां वलों) मार लैंदा है, 
उह सँसार-समुँदर तों पार लँघ जांदा है, (होरनां नूँ भी) पार लँघा लैंदा है, उह मुड़ जूनां (दे चक्कर) विच नहीं आउंदा । 
उह मनुख्ख आप पारस बण जांदा है, बड़ी ही उच्ची सुरति दा मालक हो जांदा है, उह सदा-थिर प्रभू दा रूप बण जांदा है, 
उह सदा-थिर प्रभू नूँ पिआरा लग्गण लग्ग पैंदा है । उस दे अँदर हर वेले आनँद बणिआ रहिँदा है, सदा-थिर रहिण वाली ख़ुशी पैदा हो जांदी है, 
उह मनुख्ख आपणे (सारे) दुख्ख पाप दूर कर लैंदा है । जिस मनुख्ख ने सदा-थिर प्रभू-नाम प्रापत कर लिआ, जिस नूँ गुरू ने (प्रभू) विखा दित्ता, 
उस दे सदा-थिर नाम जपदे मन नूँ कदे विकारां दी मैल नहीं लग्गदी ।२। साध सँगति विच मित्तर-प्रभू दा मिलाप हो जाणा—इही 
उह तीरथ-इशनान है जिस विच कोई उकाई नहीं रहि जांदी । जेहड़ा मनुख्ख गुरू दे शबद विच जुड़ के गावण-जोग प्रभू (दे गुण) 
गांदा है उस दा जीवन सोहणा बण जांदा है । सतिगुरू नूँ (जीवन-दाता) मँन के सदा-थिर प्रभू दी सिफ़ति-सालाह कर के मनुख्ख दी 
मति दूजिआं दी सेवा करन वाली सभ ते दइआ करन वाली बण जांदी है । (सिफ़ति-सालाह दी बरकति नाल मनुख्ख) पती-प्रभू दी सँगति 
विच रहि के उस नूँ पिआरा लग्गण लग्ग पैंदा है आतमक अडोलता विच (मानो, आतमक) इशनान करदा है; 
इही उस दे वासते सुच्चे तों सुच्चा त्रिबेणी सँगम (दा इशनान) है । (हे भाई!) उस सदा-थिर रहिण वाले इक्क अकाल पुरख नूँ सिमर, 
जो सदा (सभ जीवां नूँ दातां) देंदा है ते (जिस दीआं दित्तीआं दातां दिनो दिन) वधदीआं हन । मित्तर-प्रभू दी सँगति विच, 
गुरू सँत दी सँगति विच आतमक अवसथा उच्ची हो जांदी है, प्रभू मेहर दी नज़र कर के आपणी सँगति विच मिला लैंदा है ।३। 
हरेक जीव (परमातमा बारे) कथन करदा है (ते आखदा है कि परमातमा बहुत वड्डा है, पर) कोई नहीं दस्स सकदा कि उह केडा वड्डा है । 
(मैं इतने जोगा नहीं कि परमातमा दा सरूप बिआन कर सकां) मैं (तां) मूरख हां, नीवें सुभाव दा हां, अँजाण हां, 
मैं तां गुरू दे उपदेश नाल ही (कुझ) समझ सकदा हां (भाव, मैं तां उतना कुझ ही मसां समझ सकदा हां जितना गुरू आपणे शबद दी राहीं समझाए) । 
मेरा मन तां उस गुर-शबद विच ही पतीज गिआ है जो सदा-थिर प्रभू दी सिफ़ति-सालाह करदा है ते जो आतमक जीवन देण वाला है । 
जेहड़े जीव (माइआ-मोह दे) ज़हर नाल लद्दे होए जगत विच आउंदे हन (गुरू दे शबद नूँ विसार के ते तीरथ-इशनान आदिक दी टेक रख्ख के, 
उसे ज़हर नाल लद्दे होए ही जगत तों) कूच कर जांदे हन, पर जेहड़े मनुख्ख सदा-थिर प्रभू दी सिफ़ति-सालाह दे शबद विच जुड़दे हन, 
उहनां नूँ मेरा गुरू उस ज़हर दे भार तों बचा लैंदा है । (परमातमा दे गुण बेअँत हन, गुण) बिआन करन नाल मुक्कदे नहीं, 
(परमातमा दी भगती दे ख़ज़ाने भरे पए हन, जीवां नूँ भगती दी दाति वँडिआं) भगती दे ख़ज़ानिआं विच कोई कमी नहीं हुँदी, 
(पर भगती करन नाल ते प्रभू दी सिफ़ति-सालाह करन नाल मनुख्ख नूँ इह निशचा बण जांदा है कि) परमातमा ही हर थां विआपक है । 
हे नानक! जेहड़ा मनुख्ख सदा-थिर प्रभू दा सिमरन करदा है, जो प्रभू-दर ते अरदासां करदा है (ते इस तर्हां) आपणे मन नूँ विकारां दी 
मैल तों साफ़ कर लैंदा है उस नूँ हर थां उह सदा-थिर प्रभू ही दिस्सदा है (तीरथ-इशनानां नाल इह आतमक अवसथा प्रापत नहीं हुँदी) ।४।१।                                         
 
(अँग ६८७)
१५ दसंबर २०१८
đnasrï mhLa 1 ċɳŧ
ੴ sŧigur pɹsaɗi .
ŧïrȶi navņ jaŮ ŧïrȶu namu hÿ .
ŧïrȶu sbɗ bïcaru Ȧɳŧri giÄnu hÿ .
gur giÄnu saca ȶanu ŧïrȶu ɗs purb sɗa ɗsahra . 
hŮ namu hri ka sɗa jacŮ ɗyhu pɹß đrņïđra .
sɳsaru rogï namu ɗarü mÿLu Lagÿ sc bina . 
gur vaku nirmLu sɗa canņu niŧ sacu ŧïrȶu mjna .1.
saci n Lagÿ mÿLu kiÄ mLu đoËǢ . 
guņhi haru proĖ kis kŮ roËǢ .
vïcari marÿ ŧrÿ ŧarÿ ŮLti joni n ÄvÆ . 
Äpi parsu prm điÄnï sacu sacy ßavÆ .
Änɳɗu Ȧnɗinu hrķu saca ɗüķ kiLviķ prhry . 
scu namu paĖÄ guri ɗiķaĖÄ mÿLu nahï sc mny .2.
sɳgŧi mïŧ miLapu püra navņo . 
gavÿ gavņharu sbɗi suhavņo .
saLahi sacy mɳni sŧiguru puɳn ɗan ɗĖÄ mŧy . 
pir sɳgi ßavÿ shji navÿ byņï ŧ sɳgmu sŧ sŧy .
Ärađi Ækɳkaru saca niŧ ɗyĖ cŗÿ svaĖÄ . 
gŧi sɳgi mïŧa sɳŧsɳgŧi kri nɗri myLi miLaĖÄ .3.
khņu khÿ sßu koĖ kyvdu ÄķïǢ . 
hŮ mürķu nïcu Ȧjaņu smʝa saķïǢ .
scu gur kï saķï Ȧɳmɹiŧ ßaķï ŧiŧu mnu maniÄ myra . 
kücu krhi Ävhi biķu Laɗy sbɗi scÿ guru myra .
Äķņi ŧoti n ßgŧi ßɳdarï ßripuri rhiÄ soË . 
nank sacu khÿ bynɳŧï mnu maɲjÿ scu soË .4.1.
          
(Ȧɳg 687)

[viÄķiÄ]
đnasrï mhLa 1 ċɳŧ
ੴ sŧigur pɹsaɗi .
mÿɲ (ßï) ŧïrȶ Ůŧy Ėƨnan krn jaɲɗa haɲ (pr myry vasŧy prmaŧma ɗa) 
nam (hï) ŧïrȶ hÿ ,gurü ɗy ƨbɗ nüɳ vicar-mɳdL vic tikaņa (myry vasŧy) 
ŧïrȶ hÿ (kiŮɲki Ės ɗï brkŧi naL) myry Ȧɳɗr prmaŧma naL düɳġï saɲʝ bņɗï hÿ ,
sŧigurü ɗa bķƨiÄ Ėh giÄn myry vasŧy sɗa kaĖm rhiņ vaLa ŧïrȶ-Ȧsȶan hÿ,
myry vasŧy ɗs pviŧɹ ɗihaŗy hÿ,myry vasŧy gɳga ɗa jnm-ɗin hÿ , 
mÿɲ ŧaɲ sɗa pɹßü ɗa nam hï mɳgɗa haɲ ŧy (Ȧrɗas krɗa haɲ) hy 
đrŧï ɗy Äsry pɹßü! (mÿnüɳ Äpņa nam) ɗyh ,jgŧ (vikaraɲ vic) rogï 
hoĖÄ piÄ hÿ, prmaŧma ɗa nam (Ėhnaɲ rogaɲ ɗa) ĖLaj hÿ ,
sɗa-ȶir pɹßü ɗy nam ŧoɲ bina (mn nüɳ vikaraɲ ɗï) mÿL Lƻg jaɲɗï hÿ , 
gurü ɗa pviŧɹ ƨbɗ (mnuƻķ nüɳ) sɗa (Äŧmk) canņ (ɗyɲɗa hÿ, Ėhï)
niƻŧ sɗa kaĖm rhiņ vaLa ŧïrȶ hÿ, Ėhï ŧïrȶ-Ėƨnan hÿ ,1, sɗa-ȶir 
pɹßü ɗy nam vic juŗiÄɲ mn nüɳ (vikaraɲ ɗï) mÿL nhïɲ Lƻgɗï,
(fir ŧïrȶ Äɗikaɲ ŧy ja ky) koË mÿL đoņ ɗï Loŗ hï nhïɲ pÿɲɗï , 
prmaŧma ɗy guņaɲ ɗa har (hirɗy vic)pɹo ky kisy Ȧƻgy pukar krn ɗï ßï 
Loŗ nhïɲ pÿɲɗï , jyhŗa mnuƻķ gurü ɗy ƨbɗ ɗï vicar rahïɲ (Äpņy mn nüɳ 
vikaraɲ vLoɲ) mar Lÿɲɗa hÿ,Ůh sɳsar-smuɳɗr ŧoɲ par Lɳġ jaɲɗa hÿ, 
(hornaɲ nüɳ ßï) par Lɳġa Lÿɲɗa hÿ, Ůh muŗ jünaɲ (ɗy cƻkr) vic nhïɲ ÄŮɲɗa ,
Ůh mnuƻķ Äp pars bņ jaɲɗa hÿ, bŗï hï Ůƻcï surŧi ɗa maLk ho jaɲɗa hÿ, 
Ůh sɗa-ȶir pɹßü ɗa rüp bņ jaɲɗa hÿ,Ůh sɗa-ȶir pɹßü nüɳ piÄra Lƻgņ Lƻg pÿɲɗa hÿ , 
Ůs ɗy Ȧɳɗr hr vyLy Änɳɗ bņiÄ rhiɳɗa hÿ, sɗa-ȶir rhiņ vaLï ķuƨï pÿɗa ho jaɲɗï hÿ,
Ůh mnuƻķ Äpņy (sary) ɗuƻķ pap ɗür kr Lÿɲɗa hÿ , jis mnuƻķ ny sɗa-ȶir pɹßü-nam 
pɹapŧ kr LiÄ, jis nüɳ gurü ny (pɹßü) viķa ɗiƻŧa,Ůs ɗy sɗa-ȶir nam jpɗy mn nüɳ 
kɗy vikaraɲ ɗï mÿL nhïɲ Lƻgɗï ,2, sađ sɳgŧi vic miƻŧr-pɹßü ɗa miLap ho jaņa—Ėhï
Ůh ŧïrȶ-Ėƨnan hÿ jis vic koË ŮkaË nhïɲ rhi jaɲɗï , jyhŗa mnuƻķ gurü ɗy ƨbɗ 
vic juŗ ky gavņ-jog pɹßü (ɗy guņ)gaɲɗa hÿ Ůs ɗa jïvn sohņa bņ jaɲɗa hÿ , 
sŧigurü nüɳ (jïvn-ɗaŧa) mɳn ky sɗa-ȶir pɹßü ɗï sifŧi-saLah kr ky mnuƻķ ɗï
mŧi ɗüjiÄɲ ɗï syva krn vaLï sß ŧy ɗĖÄ krn vaLï bņ jaɲɗï hÿ , 
(sifŧi-saLah ɗï brkŧi naL mnuƻķ) pŧï-pɹßü ɗï sɳgŧi vic rhi ky Ůs nüɳ piÄra 
Lƻgņ Lƻg pÿɲɗa hÿ Äŧmk ȦdoLŧa vic (mano, Äŧmk) Ėƨnan krɗa hÿ;
Ėhï Ůs ɗy vasŧy suƻcy ŧoɲ suƻca ŧɹibyņï sɳgm (ɗa Ėƨnan) hÿ , (hy ßaË!) 
Ůs sɗa-ȶir rhiņ vaLy Ėƻk ȦkaL purķ nüɳ simr,jo sɗa (sß jïvaɲ nüɳ ɗaŧaɲ) 
ɗyɲɗa hÿ ŧy (jis ɗïÄɲ ɗiƻŧïÄɲ ɗaŧaɲ ɗino ɗin) vđɗïÄɲ hn , 
miƻŧr-pɹßü ɗï sɳgŧi vic, gurü sɳŧ ɗï sɳgŧi vic Äŧmk Ȧvsȶa Ůƻcï ho jaɲɗï hÿ, 
pɹßü myhr ɗï nzr kr ky Äpņï sɳgŧi vic miLa Lÿɲɗa hÿ ,3, hryk jïv (prmaŧma bary) 
kȶn krɗa hÿ (ŧy Äķɗa hÿ ki prmaŧma bhuŧ vƻda hÿ, pr) koË nhïɲ ɗƻs skɗa ki 
Ůh kyda vƻda hÿ , (mÿɲ Ėŧny joga nhïɲ ki prmaŧma ɗa srüp biÄn kr skaɲ) mÿɲ (ŧaɲ) 
mürķ haɲ, nïvyɲ sußav ɗa haɲ, Ȧɳjaņ haɲ, mÿɲ ŧaɲ gurü ɗy Ůpɗyƨ naL hï (kuʝ) 
smʝ skɗa haɲ (ßav, mÿɲ ŧaɲ Ůŧna kuʝ hï msaɲ smʝ skɗa haɲ jiŧna gurü Äpņy 
ƨbɗ ɗï rahïɲ smʝaÆ) , myra mn ŧaɲ Ůs gur-ƨbɗ vic hï pŧïj giÄ hÿ jo sɗa-ȶir 
pɹßü ɗï sifŧi-saLah krɗa hÿ ŧy jo Äŧmk jïvn ɗyņ vaLa hÿ , jyhŗy jïv (maĖÄ-moh ɗy) 
zhr naL Lƻɗy hoÆ jgŧ vic ÄŮɲɗy hn (gurü ɗy ƨbɗ nüɳ visar ky ŧy ŧïrȶ-Ėƨnan 
Äɗik ɗï tyk rƻķ ky, Ůsy zhr naL Lƻɗy hoÆ hï jgŧ ŧoɲ) küc kr jaɲɗy hn, 
pr jyhŗy mnuƻķ sɗa-ȶir pɹßü ɗï sifŧi-saLah ɗy ƨbɗ vic juŗɗy hn,
Ůhnaɲ nüɳ myra gurü Ůs zhr ɗy ßar ŧoɲ bca Lÿɲɗa hÿ , (prmaŧma ɗy guņ byȦɳŧ hn, 
guņ) biÄn krn naL muƻkɗy nhïɲ, (prmaŧma ɗï ßgŧï ɗy ķzany ßry pÆ hn, 
jïvaɲ nüɳ ßgŧï ɗï ɗaŧi vɳdiÄɲ) ßgŧï ɗy ķzaniÄɲ vic koË kmï nhïɲ huɳɗï,
(pr ßgŧï krn naL ŧy pɹßü ɗï sifŧi-saLah krn naL mnuƻķ nüɳ Ėh niƨca bņ 
jaɲɗa hÿ ki) prmaŧma hï hr ȶaɲ viÄpk hÿ , hy nank! jyhŗa mnuƻķ sɗa-ȶir pɹßü 
ɗa simrn krɗa hÿ, jo pɹßü-ɗr ŧy Ȧrɗasaɲ krɗa hÿ (ŧy Ės ŧrɥaɲ) Äpņy mn nüɳ 
vikaraɲ ɗï mÿL ŧoɲ saf kr Lÿɲɗa hÿ Ůs nüɳ hr ȶaɲ Ůh sɗa-ȶir pɹßü hï ɗiƻsɗa 
hÿ (ŧïrȶ-Ėƨnanaɲ naL Ėh Äŧmk Ȧvsȶa pɹapŧ nhïɲ huɳɗï) ,4,1,
          
15 dsɲbr 2018
DHANAASAREE, FIRST MEHL, CHHANT:
ONE UNIVERSAL CREATOR GOD.
BY THE GRACE OF THE TRUE GURU:
Why should I bathe at sacred shrines of pilgrimage? The Naam, 
the Name of the Lord, is the sacred shrine of pilgrimage. 
My sacred shrine of pilgrimage is spiritual wisdom within, 
and contemplation on the Word of the Shabad. 
The spiritual wisdom given by the Guru is the True sacred 
shrine of pilgrimage, where the ten festivals are always observed. 
I constantly beg for the Name of the Lord; grant it to me, 
O God, Sustainer of the world. The world is sick, and the Naam 
is the medicine to cure it; without the True Lord, filth sticks to it. 
The Guru's Word is immaculate and pure; it radiates a steady Light. 
Constantly bathe in such a true shrine of pilgrimage. ||1|| 
Filth does not stick to the true ones; what filth do they have to 
wash off? If one strings a garland of virtues for oneself, 
what is there to cry for? One who conquers his own self through 
contemplation is saved, and saves others as well; he does not 
come to be born again. The supreme meditator is Himself the 
philosopher's stone, which transforms lead into gold. 
The true man is pleasing to the True Lord. He is in ecstasy, 
truly happy, night and day; his sorrows and sins are taken away. 
He finds the True Name, and beholds the Guru; with the True Name 
in his mind, no filth sticks to him. ||2|| O friend, association 
with the Holy is the perfect cleansing bath. The singer who sings 
the Lord's Praises is adorned with the Word of the Shabad. 
Worship the True Lord, and believe in the True Guru; this brings 
the merit of making donations to charity, kindness and compassion. 
The soul-bride who loves to be with her Husband Lord bathes at the 
Triveni, the sacred place where the Ganges, Jamuna and Saraswaati 
Rivers converge, the Truest of the True. Worship and adore the 
One Creator, the True Lord, who constantly gives, whose gifts 
continually increase. Salvation is attained by associating with 
the Society of the Saints, O friend; granting His Grace, 
God unites us in His Union. ||3|| Everyone speaks and talks; 
how great should I say He is? I am foolish, lowly and ignorant; 
it is only through the Guru's Teachings that I understand. 
True are the Teachings of the Guru. His Words are Ambrosial Nectar; 
my mind is pleased and appeased by them. Loaded down with corruption 
and sin, people depart, and then come back again; the True Shabad 
is found through my Guru. There is no end to the treasure of devotion; 
the Lord is pervading everywhere. Nanak utters this true prayer; 
one who purifies his mind is True. ||4||1|| 
          
(Part 687)
15 December 2018

ਨੋਟ : ਇਹ ਵੈਬ ਸਾਈਟ ਇਕ ਅਜ਼ਾਦ ਸਾਈਟ ਹੈ ਅਤੇ ਇ੍ਹਧਾ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਬੰਗਲਾ ਸਾਹਿਬ ਜਾਂ ਦਿੱਲੀ ਸਿਖ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਮੇਟੀ ਨਾਲ ਕੋੲੀ ਰਿਸ਼੍ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ॥
© ੨੦੦੦-2013 ਓਪਨ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਫਾਉਂਡੇਸ਼ਨ । ਕੁਝ ਹੱਕ ਰਾਖਵੇਂ ॥
ਇਸ ਵੈਬ ਸਾਈਟ ਤੇ ਸਮਗ੍ਗਰੀ ਆਮ ਸਿਰਜਨਾਤਮਕ ਗੁਣ ਆਰੋਪਣ-ਗੈਰ ਵਪਾਰਕ-ਗੈਰ ਵਿਉਤਪਨ੍ਨ ੩.੦ ਬੇ ਤਬਦੀਲ ਆਗਿਆ ਪਤ੍ਤਰ ਹੇਠ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ॥